Asset Publisher
Gostynińsko- Włocławski Park Krajobrazowy
Parki krajobrazowe tworzy się na terenach o wyjątkowych walorach przyrodniczych i estetyczno-krajobrazowych. Mamy ich w Polsce 125. Zajmują pow. 2,5 mln ha, z czego blisko 1,3 mln ha to lasy.
Powierzchnia ogólna 38950 ha. Utworzony w 1979 roku uchwałą nr XIX/70/79 Wojewódzkich Rad Narodowych w Płocku i Włocławku z dnia 5 kwietnia 1979 r., w celu ochrony unikalnych w skali kraju terenów o wysokich wartościach przyrodniczych, krajobrazowych kulturowych i rekreacyjnych.
Park położony jest na trenie dwóch województw: kujawsko-pomorskiego i mazowieckiego w tym powierzchnia na obszarze administracyjnym Nadleśnictwa Włocławek wynosi 12 932,74 ha.
Siedziba parku mieści się w Kowalu, a organizacyjnie GWPK wraz z Brudzeńskim Parkiem Krajobrazowym (woj. mazowieckie) tworzy Zespół Parków Krajobrazowych.
Atrakcyjność omawianego obszaru podnosi sąsiedztwo Zbiornika Włocławskiego. Na całym obszarze występuje około 40 jezior a wśród nich jezioro Gościąż z charakterystycznym uwarstwieniem osadów dennych unikalnych w skali europejskiej.
Lasy stanowią 62,4 % powierzchni parku, użytki rolne 23,4%. Wśród lasów dominują zbiorowiska borów sosnowych i borów mieszanych. W granicach parku stwierdzono występowanie około 800 gatunków roślin naczyniowych z tego wiele gatunków chronionych i rzadkich. Spośród zwierząt najcenniejszą grupą jest ornitofauna, szczególnie ptaki wodno-błotne, dla których wyznaczono oddzielną formę ochrony- Obszar Specjalnej Ochrony (OSO) ptaków Natura 2000 Błota Rakutowskie.
Na obszarze parku znajduje się 19 rezerwatów przyrody, w tym na obszarach administrowanych przez Nadleśnictwo Włocławek -5 rezerwatów: Jazy, Olszyny Rakutowskie, Gościąż, Grodno, Wójtowski Grąd.
Asset Publisher
Jak zwiększyć pochłanianie CO2 przez lasy?
Jak zwiększyć pochłanianie CO2 przez lasy?
Instytut Badawczy Leśnictwa, na zlecenie Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych, opracował ranking działań dodatkowych, których celem jest zwiększenie ilości dwutlenku węgla pochłanianego przez ekosystemy leśne. W naszych uwarunkowaniach przyrodniczych można podejmować różne działania w zależności cech oraz stanu ekosystemu leśnego.
Drzewa, w procesie fotosyntezy, pobierają dwutlenek węgla („gaz życia”) i przekształcają go w węgiel organiczny – magazynując w drewnie, ściółce czy wzbogacając glebę. W ten sposób ekosystemy leśne przyczyniają się do redukcji stężenia CO2 w atmosferze.
Zdolności lasów do pochłaniania dwutlenku węgla i łagodzenia zmian klimatycznych zależą od wielu czynników, np. wieku, składu gatunkowego czy stanu zdrowotnego drzewostanów. Czynniki zewnętrze (biotyczne i abiotyczne) lub nasze działania mogą wpływać na zmniejszenie lub zwiększenie tych możliwości.
Jednym z elementów prowadzonego przez LP projektu pn. „Lasy Węglowe” jest analiza możliwości certyfikacji dodatkowych ilości dwutlenku węgla, zmagazynowanych przy pomocy precyzyjnie dobranych technik zagospodarowania lasu (np. podsadzenia, wprowadzanie dodatkowych sadzonek czy zalesienia).
W ramach realizowanych na zlecenie DGLP prac badawczych i analiz powstał m.in. ranking działań dodatkowych w leśnictwie wskazujący, które z nich mają największy wpływ na sekwestrację CO2 w ekosystemach leśnych.
Dzięki monitoringowi powierzchni objętych działaniami dodatkowymi oraz powierzchni referencyjnych (gdzie prowadzono standardową gospodarkę leśną) możliwe było określenie szacowanego efektu dodatkowego, czyli ilości dodatkowo związanego węgla w perspektywie np. 30 lat jako efektu zmiany sposobu zagospodarowania lasu.
Prowadzone analizy wskazują, że największy potencjał zwiększania akumulacji węgla mają działania takie jak: podsadzenia, stosowanie dodatkowego wprowadzania sadzonek lub metody Sobańskiego, ochrona gleby podczas prac gospodarczych oraz odnowienie z samosiewu. Wysokie wartości wykazują odnowienia na terenach otwartych (obszary leśne – np. płazowizny, halizny) i zalesianie (obszary nieleśne), co potwierdza potencjał lasu w wiązaniu węgla i wprowadzanie go na terenach, na których go do tej pory nie było.
Ilość zgromadzonego w ekosystemie węgla będzie zależała od wielu czynników, zarówno biotycznych jak i abiotycznych, a także dotychczas prowadzonej gospodarki leśnej. Duże znaczenie w możliwościach doboru optymalnych działań dodatkowych będą mieć m.in. typ siedliska i bonitacji (czyli produktywności siedliska), a co się z tym wiąże, także dostępność wody.
Więcej o projektach LP związanych z ochroną klimatu dowiecie się na stronie: http://www.lasydlaklimatu.lasy.gov.pl