Asset Publisher Asset Publisher

Grzyby

Kogo mogę się poradzić w sprawie zebranych w lesie grzybów, czy grzyby w lesie można zbierać bez ograniczeń, czy znalezione grzyby należy wykręcać, czy wycinać - odpowiedzi na te i inne pytania.

Kogo mogę się poradzić w sprawie zebranych w lesie grzybów?

Podstawową zasadą jest zbieranie tylko i wyłącznie owocników grzybów, które dobrze znamy. Nie należy zbierać osobników zbyt młodych, bo to utrudnia określenie gatunku oraz zbyt starych, które z kolei mogą być toksyczne. Jeżeli nie jesteśmy pewni, czy  znaleziony  grzyb jest przydatny do spożycia, to lepiej pozostawić go w lesie.

Aby nauczyć się prawidłowego zbierania grzybów i rozpoznawania gatunków warto uczestniczyć w organizowanych przez nadleśnictwa grzybobraniach. Informacje o nich znajdziecie na stronie www.lasy.gov.pl oraz stronach jednostek. Warto szukać porady w punktach skupu i u grzyboznawców - nadleśnictwa nie zajmują się ocenianiem grzybów. Bezpłatnych porad na temat zebranych w lesie grzybów udzielają wszystkie terenowe stacje sanitarno-epidemiologiczne, które znajdują się w każdym powiatowym mieście. Prowadzą one także rejestry grzyboznawców, którzy udzielają porad.

W przypadku wystąpienia po spożyciu grzybów nudności, bólów brzucha, biegunki, czy podwyższonej temperatury należy wywołać wymioty i jak najszybciej zgłosić się do lekarza. Wezwany w porę może uratować życie. Nie należy lekceważyć takich objawów. Trzeba też pamiętać, że przy zatruciach muchomorem sromotnikowym występuje faza pozornej poprawy, później stan chorego gwałtownie się pogarsza.

Czy grzyby w lesie można zbierać bez ograniczeń?

Grzyby w polskich lasach można zbierać bez ponoszenia jakichkolwiek kosztów i w zasadzie bez ograniczeń, ale są pewne wyjątki. Nie wolno ich zbierać w niektórych częściach lasu, gdzie jest stały zakaz wstępu:  na uprawach do 4m wysokości, w drzewostanach nasiennych i powierzchniach doświadczalnych, w ostojach zwierzyny. Nie wolno ich także zbierać na obszarach chronionych: w rezerwatach i parkach narodowych. Rygorystycznie należy przestrzegać zakazu wstępu na tereny wojskowe.

Należy oszczędzać duże, stare owocniki grzybów, gdyż nie są atrakcyjne kulinarnie, a  mają duże znaczenie dla rozwoju grzybów. Jeśli wiemy, że jakiś grzyb jest rzadki i ginący to także oszczędźmy go, nawet jeśli jest jadalny. Niezależnie od miejsca występowania część gatunków grzybów podlega całkowitej ochronie gatunkowej – poznaj dokładnie listę tych grzybów zanim wybierzesz się do lasu.

Czy znalezione grzyby należy wykręcać, czy wycinać?

To pytanie jest zadawane od niepamiętnych czasów. Powstało zapewne tuż po słynnym dylemacie dotyczącym jaja i kury. Skoro jest tyle gatunków rozmaitych grzybów to spokojnie możemy stosować oba sposoby. Każdy jest dobry, ale  stosowany z rozsądkiem. Większe owocniki grzybów lepiej jest wyciąć, ze względów praktycznych, bo zaoszczędzamy sobie pracy przy czyszczeniu grzybów. Naturalnie nie w połowie trzonu, jak to nieraz widać przy zbiorze podgrzybków w celach zarobkowych. Możemy delikatnie podważyć także owocnik grzyba koniuszkiem noża. Wycinamy jak najniżej, odgarniając dokładnie ściółkę i uważając, aby nie uszkodzić grzybni. Potem starannie przykrywamy to miejsce, aby grzybnia nie wysychała. Resztka trzonu grzyba szybko zgnije lub zjedzą ją ślimaki.

Grzyby blaszkowe, takie jak kurka, zielonka czy rydz lepiej jest wykręcać. Należy je wyjąć z podłoża tak, aby nie uszkodzić trzonu i także dokładnie zakryć grzybnię ściółką. Tak wyjęty owocnik łatwiej rozpoznać co do gatunku, a jest to bardzo istotne, aby wyeliminować pomylenie zielonki, gołąbka czy pieczarki z  muchomorem zielonkawym. Rozpoznaje się go m.in. po pochwie u podstawy trzonu, stąd nie można takich grzybów wycinać. Pamiętajmy, że jeden średni owocnik to dawka śmiertelna dla człowieka.

Jak zbierać i przechowywać grzyby zanim trafią do kuchni?

Pierwsza zasadą jest zbieranie tylko znanych nam grzybów. Unikniemy wtedy zatrucia na pozór apetycznie wyglądającymi, ale groźnymi dla naszego zdrowia owocnikami. Zbieramy tylko owocniki zdrowe, nieuszkodzone i młode, ale nie zbyt młode, bo wtedy trudno rozpoznać gatunek grzyba. Pozostawiamy w nienaruszonym stanie grzyby niejadalne, nieznane nam oraz osobniki stare, które pozostawiamy jako „nasienniki". Najczęściej i tak  są robaczywe. Czy wiecie dlaczego grzyby są robaczywe? Te „robaki", które dziurawią nasze grzyby, szczególnie z letnich zbiorów, to larwy (czerwie) muchówek. Właśnie w grzybach przechodzą część swojego rozwoju.

Warto także pamiętać, że owocniki grzybów to żyjące organizmy, które nawet po zerwaniu nadal rozwijają się i oddychają wydzielając dwutlenek węgla i wodę. Dlatego bardzo ważne jest prawidłowe przechowywanie owoców grzybobrania. Najlepsze są szerokie, wiklinowe koszyki, a nie plastikowe wiadra, torby czy woreczki. Nawet najpiękniejsze owocniki szlachetnych gatunków grzybów mogą być przyczyną zatrucia, gdy przechowywane będą w foliowej torebce i ulegną zaparzeniu. Często wybieramy się na grzybobranie daleko od domu. W trakcie szybko postępujących procesów gnilnych wywołanych złym przechowywaniem grzybów wydzielają się toksyny, szkodliwe dla naszego zdrowia. Dlatego nawet powszechnie znane kurki czy podgrzybki mogą nam zaszkodzić, gdy je źle przechowamy.


Asset Publisher Asset Publisher

Back

Światowy Dzień Mokradeł

Światowy Dzień Mokradeł

2 lutego obchodzimy Światowy Dzień Mokradeł – ustanowiony na pamiątkę podpisania w 1971 r. Konwencji Ramsarskiej, czyli międzynarodowego porozumienia poświęconego ochronie obszarów wodno-błotnych. Polska jest stroną Konwencji od 1978 r.

Tegoroczne hasło brzmi: „Tereny podmokłe i wiedza tradycyjna: celebrowanie dziedzictwa kulturowego”. Podkreśla ono, że mokradła to nie tylko kluczowe elementy środowiska przyrodniczego, lecz także przestrzenie, z którymi od pokoleń związane są praktyki gospodarowania, zwyczaje i lokalna wiedza o naturze. 

Czym są mokradła i dlaczego wymagają szczególnej troski?

Zgodnie z Konwencją Ramsarską, do obszarów wodno-błotnych zalicza się m.in. tereny bagien, błot i torfowisk oraz zbiorniki wodne – naturalne i sztuczne, stałe i okresowe, o wodach stojących lub płynących. W praktyce są to np. torfowiska, rozlewiska, podmokłe łąki, leśne oczka wodne czy starorzecza. Choć często pozostają „w cieniu” bardziej widocznych elementów krajobrazu, pełnią funkcje, których nie da się łatwo zastąpić rozwiązaniami technicznymi.

Mokradła odgrywają kluczową rolę w retencji wody – działają jak naturalna gąbka: gromadzą wodę w okresach intensywnych opadów, a następnie stopniowo ją uwalniają, co ma znaczenie w czasie suszy. W warunkach coraz częstszych ekstremów pogodowych przekłada się to na większe bezpieczeństwo hydrologiczne i stabilność ekosystemów. Równie ważna jest funkcja oczyszczania wody: roślinność oraz osady mokradeł zatrzymują część zanieczyszczeń i składników odżywczych, ograniczając ich spływ do rzek i jezior. 

Ostoje bioróżnorodności i sprzymierzeńcy klimatu

Obszary wodno-błotne należą do najbardziej produktywnych przyrodniczo ekosystemów na świecie. To miejsca rozrodu, żerowania i schronienia dla wielu gatunków ptaków, płazów, owadów, ssaków oraz roślin związanych z wodą i wilgotnymi siedliskami. Szacuje się, że od mokradeł zależy nawet około 40% gatunków roślin i zwierząt. Z perspektywy ochrony przyrody oznacza to, że zachowanie tych terenów jest równoznaczne z ochroną całych sieci zależności ekologicznych.

W kontekście zmian klimatu mokradła są również niezwykle istotne, ponieważ magazynują duże ilości węgla w glebach i osadach. Ich degradacja może prowadzić do uwalniania tego węgla do atmosfery, natomiast ochrona i odtwarzanie – do utrzymania naturalnych zasobów oraz wzmacniania odporności krajobrazu na susze i nawalne opady. 

Wiedza tradycyjna – ważny element ochrony mokradeł

Hasło Światowego Dnia Mokradeł 2026 kieruje uwagę na fakt, że przez wieki mokradła współkształtowały lokalne społeczności, a społeczności współkształtowały sposób korzystania z tych terenów. Tradycyjne formy użytkowania – oparte na obserwacji przyrody, sezonowości i szacunku dla zasobów – często sprzyjały zachowaniu równowagi wodnej oraz różnorodności biologicznej. Dziś, w dobie presji inwestycyjnej i przekształceń środowiska, ta perspektywa staje się szczególnie cenna: przypomina, że skuteczna ochrona przyrody to nie tylko działania techniczne, ale również mądre zarządzanie i odpowiedzialne decyzje. 

Działania leśników na rzecz mokradeł

Lasy Państwowe, w tym nadleśnictwa nadzorowane przez RDLP w Toruniu, podejmują działania służące ochronie i poprawie funkcjonowania ekosystemów wodno-błotnych, w szczególności poprzez rozwój małej retencji oraz prace wspierające naturalne zatrzymywanie wody w krajobrazie leśnym. Obejmują one m.in. budowę i modernizację obiektów retencyjnych, spowalnianie odpływu wody oraz przedsięwzięcia ukierunkowane na przywracanie właściwych warunków siedliskowych tam, gdzie jest to możliwe i zasadne.

 

Światowy Dzień Mokradeł to dobra okazja, by spojrzeć na las i jego otoczenie szerzej – jako na system powiązań, w którym woda decyduje o trwałości przyrody, bezpieczeństwie ludzi i jakości życia. Ochrona mokradeł jest inwestycją w przyszłość: w stabilny klimat, czyste zasoby wodne i bogactwo bioróżnorodności.

Z dodatkowymi informacjami na temat tegorocznego Światowego Dnia Mokradeł można zapoznać się również na stronach Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz World Wetlands Day.